มอเตอร์แบบดั้งเดิม (มอเตอร์เหนี่ยวนำ):
อาศัยการเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า กระแสไฟฟ้าไหลเข้าสู่สเตเตอร์ สร้างสนามแม่เหล็กหมุนที่เหนี่ยวนำกระแสในโรเตอร์ ซึ่งผลิตแรงบิด กระบวนการนี้เกี่ยวข้องกับการสูญเสียพลังงานในรูปของความร้อน

มอเตอร์แม่เหล็กถาวร:
ใช้แม่เหล็กถาวรความแรงสูงในโรเตอร์แทนการใช้กระแสเหนี่ยวนำ ซึ่งช่วยขจัดการสูญเสียทองแดงในโรเตอร์ ทำให้มอเตอร์มีประสิทธิภาพสูงขึ้นโดยธรรมชาติ

มอเตอร์แบบดั้งเดิม:
ประสิทธิภาพโดยทั่วไปอยู่ในช่วง 85–90% พลังงานสูญเสียในกระบวนการเหนี่ยวนำ โดยเฉพาะที่โหลดบางส่วน

มอเตอร์แม่เหล็กถาวร:
ประสิทธิภาพสามารถเกิน 95% เนื่องจากการเชื่อมต่อแม่เหล็กโดยตรง มอเตอร์ PM รักษาประสิทธิภาพสูงในช่วงโหลดที่กว้าง ทำให้เหมาะสำหรับระบบปั๊มความเร็วผันแปร

มอเตอร์แบบดั้งเดิม:
ใหญ่และหนักกว่า เนื่องจากต้องการขดลวดทองแดงมากกว่าและโครงสร้างโรเตอร์ที่ใหญ่กว่า

มอเตอร์แม่เหล็กถาวร:
กะทัดรัดและเบากว่าสำหรับกำลังขับเดียวกัน ซึ่งทำให้ปั๊มน้ำมีขนาดเล็กลง ติดตั้งง่ายขึ้น และประหยัดพื้นที่มากขึ้น

มอเตอร์แบบดั้งเดิม:
การควบคุมค่อนข้างง่าย แต่ประสิทธิภาพที่ความเร็วผันแปรไม่เหมาะสมเท่าที่ควร ประสิทธิภาพลดลงอย่างมากที่โหลดบางส่วน

มอเตอร์แม่เหล็กถาวร:
ทำงานได้ดีที่สุดกับไดรฟ์ความถี่ผันแปรขั้นสูง (VFDs) ให้การควบคุมที่ราบรื่น ความหนาแน่นแรงบิดสูง และประสิทธิภาพที่ดีกว่าที่ความเร็วผันแปร—เหมาะสำหรับระบบปั๊มอัจฉริยะสมัยใหม่

มอเตอร์แบบดั้งเดิม:
ต้นทุนเริ่มต้นต่ำ หาได้ง่าย และได้รับการพิสูจน์แล้วจากการใช้งานหลายทศวรรษ อย่างไรก็ตาม การใช้พลังงานเมื่อเวลาผ่านไปสามารถเพิ่มต้นทุนการดำเนินงาน

มอเตอร์แม่เหล็กถาวร:
ต้นทุนเริ่มต้นสูงกว่าเนื่องจากการใช้แม่เหล็กหายาก แต่ประหยัดได้จากค่าไฟฟ้าที่ลดลง อายุการใช้งานที่ยาวนานขึ้น และการบำรุงรักษาน้อยลง ตลอดวงจรชีวิตของปั๊ม มอเตอร์ PM มักพิสูจน์ว่าคุ้มค่ากว่า

มอเตอร์แบบดั้งเดิม:
ยังคงใช้กันอย่างแพร่หลายในการใช้งานปั๊มพื้นฐานที่ต้นทุนเริ่มต้นเป็นข้อกังวลหลักและปั๊มทำงานที่ความเร็วคงที่

มอเตอร์แม่เหล็กถาวร:
เป็นที่ต้องการในสภาพแวดล้อมที่ใส่ใจเรื่องพลังงาน เช่น ระบบน้ำประปาเทศบาล HVAC และการปั๊มในอุตสาหกรรม ที่ความเร็วผันแปรและประสิทธิภาพส่งผลโดยตรงต่อต้นทุนการดำเนินงาน